خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عاشقانه و عارفانه است که در آن شاعر از زیبایی‌های طبیعت مانند گل و بلبل و سرو برای بیان احساسات خود استفاده می‌کند. همچنین، مفاهیمی مانند عشق، تغافل، و تعظیم در برابر معشوق در آن دیده می‌شود.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عارفانه است که درک آن به بلوغ فکری و تجربه‌ی عاطفی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۷۵۴ - مگر افتد گذارش سوی آن گل
مگر افتد گذارش سوی آن گل
ببندم نامه ای بر بال بلبل ۱
ترا هرگاه بیند در گلستان
پریشانی رود از یاد سنبل ۲
نگه: پیکان تیر کینه جویی
تبسم: جوهر تیغ تغافل ۳
چو آید در چمن آن سرو، خیزد
پی تعظیم او، رنگ از رخ گل! ۴
چو زلف ای دل کناری گیر، تا کی
نهی سر در پی خوبان چو کاکل ۵
سلیم او را چو استغنا بلند است
توهم او را چو می بینی، تغافل ۶
ببندم نامه ای بر بال بلبل ۱
ترا هرگاه بیند در گلستان
پریشانی رود از یاد سنبل ۲
نگه: پیکان تیر کینه جویی
تبسم: جوهر تیغ تغافل ۳
چو آید در چمن آن سرو، خیزد
پی تعظیم او، رنگ از رخ گل! ۴
چو زلف ای دل کناری گیر، تا کی
نهی سر در پی خوبان چو کاکل ۵
سلیم او را چو استغنا بلند است
توهم او را چو می بینی، تغافل ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۷۵۳ - پروانه را چو مرغ چمن نیست تاب گل
گوهر بعدی:شماره ۷۵۵ - شب ز مستی شور در بزم شراب انداختیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
