شماره ۷۴۲ - بس است، این همه زاهد مکن ادای خنک

بس است، این همه زاهد مکن ادای خنک
چو صبح چند به دوش افکنی ردای خنک ۱

ز خاک پای صبوری به عشق آن دیدم
که چشم موسم گرما ز توتیای خنک ۲

زنم ز خون هوس، آب آتش دل را
که دست سوخته را خوش بود حنای خنک ۳

دلم توقع گرمی ندارد از احباب
چو نخل موم که می سازدش هوای خنک ۴

شبی چو شمع درآ گرم از درم، تا چند
کند به گریه ی من صبح، خنده های خنک ۵

شدم فسرده ز سرمای زهد خشک، سلیم
کنم به آتش می گرم، دست و پای خنک ۶