شماره ۷۱۲ - هرکه سرگرم کند شوق تو چون خورشیدش

هرکه سرگرم کند شوق تو چون خورشیدش
بی نیاز از نمد است آینه ی تجریدش ۱

در وجودم ز تمنای گلی افتاده ست
خارخاری که به ناخن نتوان خاریدش ۲

هرکه را نیست درین عهد، گره بر ابرو
می نمایند به هم خلق چو ماه عیدش ۳

زین که یک خنده ندانسته درین گلشن کرد
گوش گل سرخ شد از بس که جهان مالیدش ۴

من و رسوایی ازین پس، که به تن جامه چو گل
آنچنان پاره نکردم که توان پوشیدش ۵

ناقبول است معارض، همه دردم این است
ای خوش آن گربه که طاووس کند تقلیدش ۶

پرده وقت است که از روی سخن برداریم
مصطکی نیست زبان، چند توان خاییدش؟ ۷

عمر کردیم درین باغ، عبث صرف سلیم
حاصلی هیچ ندیدیم ز سرو و بیدش ۸