شماره ۶۹۱ - همچو عنقاست مرا گوشه ای از دنیا بس

همچو عنقاست مرا گوشه ای از دنیا بس
لب نانی بود امروز بس و فردا بس ۱

هرکسی چاشنی فقر و قناعت دانست
همچو گوهر بودش قطره ای از دریا بس ۲

نیست در قافله ی ریگ روان راهبری
خضر ما راهروان، باد درین صحرا بس ۳

شب که در انجمنم بیخودی از حد بگذشت
بود معنی نگاه تو به من گویا بس ۴

به تغافل نتوان گشت حریف خوبان
همچو خورشید، جهان را بود او تنها بس ۵

نیست آوارگی آن کار که کس پیشه کند
در سفر چند به سر می بری ای عنقا، بس! ۶

شب به ساقی نگهی داشتی از عجز سلیم
مدعای تو: بده بود ندانم، یا بس؟ ۷