خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که بهار و طبیعت را با توصیف ابر و تأثیرات آن بر محیط و احساسات انسان به تصویر می‌کشد. ابر به عنوان نمادی از زندگی، رحمت و گاهی حسرت و اضطراب ظاهر می‌شود. شاعر از مفاهیمی مانند گذر زمان، ارزش لحظات و احساسات انسانی مانند شادی و اندوه سخن می‌گوید.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات مورد استفاده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی برای درک کامل دارند.
شماره ۶۶۲ - شد بهار و بوستان را داد آب و تاب ابر
شد بهار و بوستان را داد آب و تاب ابر
مژده مستان را که خوب آمد برون از آب ابر ۱
جز به وقت خود ندارد قدر هر چیزی که هست
می کشان را خوش نباشد در شب مهتاب ابر ۲
گریه هر گه موج زد از حسرت چشم ترم
چون غبار آینه شد خشک در گرداب ابر ۳
کی شود همت ازین عمر سبکرو کامیاب
برنبندد طرفی از دریوزه ی سیلاب، ابر ۴
کی تواند بهتر از خود را کسی بیند سلیم
از سرشکم مضطرب گردید چون سیماب ابر ۵
مژده مستان را که خوب آمد برون از آب ابر ۱
جز به وقت خود ندارد قدر هر چیزی که هست
می کشان را خوش نباشد در شب مهتاب ابر ۲
گریه هر گه موج زد از حسرت چشم ترم
چون غبار آینه شد خشک در گرداب ابر ۳
کی شود همت ازین عمر سبکرو کامیاب
برنبندد طرفی از دریوزه ی سیلاب، ابر ۴
کی تواند بهتر از خود را کسی بیند سلیم
از سرشکم مضطرب گردید چون سیماب ابر ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۶۱ - آمد بهار و شد می چون ارغوان لذیذ
گوهر بعدی:شماره ۶۶۳ - پر شکوه مکن، خاطر آن ماه نگه دار
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
