شماره ۶۵۲ - سر کن سخنی تا دل بدحال گشاید

سر کن سخنی تا دل بدحال گشاید
کز باد نفس، غنچه ی تبخال گشاید ۱

پیچیدگی زلف سخن، حسن کلام است
دایم دلم از همدمی لال گشاید! ۲

بی رخصت معشوق، سفر شرط وفا نیست
مرغ چمن از مصحف گل فال گشاید ۳

چون بند قبایی که گشایند ز گرما
از آه دلم مرغ هوا بال گشاید ۴

سنگ کف دیوانه ی مسکین همه بینند
کس نیست که تا دامن اطفال گشاید ۵

در وعده ی وصلی که دهد، صبر ضرور است
یک غنچه درین باغ به صد سال گشاید! ۶

در کنج دهانی که سلیم از غم آن مرد
چون صفر پی بوسه دهان خال گشاید ۷