شماره ۶۴۶ - دل در سواد زلف تو بیهوش می شود

دل در سواد زلف تو بیهوش می شود
در شب چراغ آینه خاموش می شود ۱

دل با خیال او چو هم آغوش می شود
یک گل نچیده است که بیهوش می شود ۲

آن را که همچو آینه افتد برو نظر
هرکس که دیده است، فراموش می شود ۳

چون پرتو جمال تو پنهان کند کسی؟
آن آتش گل است که خس پوش می شود ۴

دارم هزار حرف به آن بی وفا، ولی
در وقت عرض حال، فراموش می شود ۵

از گفتگوی مرغ چمن ذوق می برد
هرکس چو شاخ گل، همه تن گوش می شود ۶

روشندلان به هند ندارند رونقی
در شب چراغ آینه خاموش می شود ۷

کار کسی سلیم که افتد به شاهدان
آیینه وار زود نمدپوش می شود ۸