خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از جمال و کرشمههای معشوق سخن میگوید و تأثیر آن را بر خود و جهان توصیف میکند. همچنین، اشارههایی به مفاهیمی مانند شراب، مینوشی، و خرابات دارد که در ادبیات عرفانی نمادین هستند.
متن شامل مفاهیم عرفانی و استعارههایی مانند شراب و خرابات است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده یا نامناسب باشد. همچنین، درک عمیقتر این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات و فلسفه عرفانی دارد.
شماره ۵۳۵ - کرشمه ی تو اگر دست از شراب کشد
کرشمه ی تو اگر دست از شراب کشد
ز باده، دست و دهن را سبو به آب کشد ۱
تو چون پیاده روی، شاخ گل عنان گیرد
وگر سوار شوی، ماه نو رکاب شود ۲
به بزم حسن، رخ او کنایه ی خوبی
به ماه گوید و بر گوش آفتاب کشد ۳
خوش آن حریف که همچون حباب می دایم
به باده دامن آلوده را به آب کشد ۴
سلیم رو به خرابات کن ز راه حرم
چه لازم است کسی این همه عذاب کشد ۵
ز باده، دست و دهن را سبو به آب کشد ۱
تو چون پیاده روی، شاخ گل عنان گیرد
وگر سوار شوی، ماه نو رکاب شود ۲
به بزم حسن، رخ او کنایه ی خوبی
به ماه گوید و بر گوش آفتاب کشد ۳
خوش آن حریف که همچون حباب می دایم
به باده دامن آلوده را به آب کشد ۴
سلیم رو به خرابات کن ز راه حرم
چه لازم است کسی این همه عذاب کشد ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۳۴ - دگر عشق بر جان غم پرورم زد
گوهر بعدی:شماره ۵۳۶ - آیینه از خیال رخش آفتاب شد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.