شماره ۴۸۷ - دارم دلی که پای ز هر گلشنی کشید

دارم دلی که پای ز هر گلشنی کشید
هر کس گلابی از گل و او دامنی کشید ۱

از داغ های سینه، فغان شکستگان
هردم چو بانگ نی سری از روزنی کشید ۲

در راه شوق، بار تعلق وبال توست
عیسی شنیده ای که چه از سوزنی کشید ۳

از کشتگان لاله، چمن بوی خون گرفت
زان توسن بنفشه سر و گردنی کشید ۴

ضعفم سلیم از طلب کام بازداشت
مور شکسته، پای ز هر خرمنی کشید ۵