شماره ۴۸۰ - دوستان می روم از خود که صبا می آید

دوستان می روم از خود که صبا می آید
بگذارید ببینم ز کجا می آید ۱

بر دلم دست نگارین که نهاده ست، که باز
به مشامم ز نفس بوی حنا می آید ۲

جلوه ام بر سر خار است و چو دست گلچین
در رهش بوی گلم از کف پا می آید ۳

سیل در بادیه ی عشق چنان هموار است
که گمان می بری از کوه صدا می آید ۴

بس که ترسیده ز درد و غم غربت چشمم
نگهم از سر مژگان به قفا می آید ۵

ز استخوان خوردن من همچو چراغ کشته
بوی دود از سر منقار هما می آید ۶

عمر جاوید، سلیم از می گلگون خیزد
تا بود باده، چه از آب بقا می آید؟ ۷