خلاصه و رده‌بندی سنی
12+
این شعر به توصیف زیبایی‌های فصل بهار و تأثیر آن بر طبیعت می‌پردازد. با تصاویر شاعرانه‌ای مانند گلگون شدن باغ، رقص سوز و مجنون شدن بید، ظهور غنچه‌ها و نغمه‌سرایی بلبل، شاعر زیبایی‌های این فصل را به تصویر می‌کشد. همچنین، به قدرت عشق و تأثیر آن بر ضعف انسان اشاره می‌کند.
این شعر دارای مفاهیم شاعرانه و تصاویر ذهنی است که ممکن است برای کودکان زیر 12 سال کمی پیچیده باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند عشق و ضعف انسان نیاز به درک عمیق‌تری دارند که با افزایش سن بهتر درک می‌شوند.
شماره ۴۷۷ - نوبهار آمد که روی باغ را گلگون کند
نوبهار آمد که روی باغ را گلگون کند
سوز را در رقص آرد، بید را مجنون کند ۱
کرد ظاهر غنچه ی گل را بهار از شاخسار
همچو طوطی کز قفس منقار را بیرون کند ۲
ضعف ما از قوت عشق است، کو صاحبدلی
تا چو مو باریک گردد فکر این مضمون کند ۳
در گلستانی که چون من بلبلی شد نغمه ساز
باغبان را زاغ اگر چشمش بود، بیرون کند ۴
صد خیابان سرو، یک دم می شود موزون سلیم
باغبان گر می تواند مصرعی موزون کند ۵
سوز را در رقص آرد، بید را مجنون کند ۱
کرد ظاهر غنچه ی گل را بهار از شاخسار
همچو طوطی کز قفس منقار را بیرون کند ۲
ضعف ما از قوت عشق است، کو صاحبدلی
تا چو مو باریک گردد فکر این مضمون کند ۳
در گلستانی که چون من بلبلی شد نغمه ساز
باغبان را زاغ اگر چشمش بود، بیرون کند ۴
صد خیابان سرو، یک دم می شود موزون سلیم
باغبان گر می تواند مصرعی موزون کند ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۷۶ - خون بی تابان به محشر نیست بی گفت و شنید
گوهر بعدی:شماره ۴۷۸ - چه غم دارد مرا از خویش اگر محروم می سازد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
