شماره ۴۷۴ - به دست آیینه از عکس رخش گلدسته را ماند

به دست آیینه از عکس رخش گلدسته را ماند
ز شانه زلف او هندوی ترکش بسته را ماند ۱

پریشانی ز شوق طره ی آشفته ای دارد
حدیث من که عقد گوهر بگسسته را ماند ۲

شدم آسوده تا بر یاد او چشم از جهان بستم
به چشم من خیالش زخم مرهم بسته را ماند ۳

مگر از صبح محشر روزن من روشنی یابد
که شب های سیاهم ابروی پیوسته را ماند ۴

سلیم او را به جای خویش آوردن نه آسان است
دل آواره ی من عضو از جا جسته را ماند ۵