شماره ۴۲۷ - روزگار از چمن وصل توام دور افکند

روزگار از چمن وصل توام دور افکند
آن سرشکم که مرا از مژه ی حور افکند ۱

چون صبوحی زده از خانه برآمد، خورشید
روشنی را ز حجاب رخ او دور افکند ۲

حسن مغرور چو شمشیر جفا کرد بلند
خویش را شور جنون بر سر منصور افکند ۳

تاب سرپنجه ی اقبال سلیمان داری
دست بتوانی اگر در کمر مور افکند ۴

شب که سر داد دلم آه به سیاره سلیم
آتشی بود که در خانه ی زنبور افکند ۵