شماره ۴۲۵ - غریبی را به من عشقت وطن کرد

غریبی را به من عشقت وطن کرد
بیابان را به چشم من چمن کرد ۱

چرا ای شمع خاموشی به بزمش
زبانت هست، می باید سخن کرد ۲

چه حاصل شمع را از تاج زرین
که فانوسش پس از مردن کفن کرد ۳

کجا اندیشه ای از مرگ دارد
کفن را آنکه چون گل پیرهن کرد ۴

سلیم از ذوق غربت بی نصیب است
چو داغ آن کس که در یک جا وطن کرد ۵