شماره ۳۹۸ - بی لب او باده بر طبع ایاغم می خورد

بی لب او باده بر طبع ایاغم می خورد
نکهت گل بی رخ او بر دماغم می خورد ۱

در طریق عشقبازی هر کجا پروانه ای ست
سرمه ی خاموشی از دود چراغم می خورد ۲

مست می خواهد که گل بر بار باشد صبح و شام
لاله خون از دست گلچینان باغم می خورد ۳

جور بخت تیره را از من درین وادی مپرس
در زمان زندگی دیدم که زاغم می خورد ۴

دشمنی دارد مداوا با جراحت های من
گر به دست پنبه افتد، خون داغم می خورد ۵

تا قیامت روی هشیاری نمی بیند سلیم
هرکه چون منصور، رشحی از ایاغم می خورد ۶