شماره ۳۹۲ - گل به غفلت ز گلستان جهان برخیزد

گل به غفلت ز گلستان جهان برخیزد
غنچه از خواب در ایام خزان برخیزد ۱

گر سبک می روم از بزم تو بیرون چه عجب
گرد هر طور که بنشست چنان برخیزد ۲

جسم خاکی ست غباری که میان من و اوست
ای خوش آن لحظه که آن هم ز میان برخیزد ۳

گر لب تشنه ی خود را به لب جوی نهم
دود چون اشک من از آب روان برخیزد ۴

دارد ای دوست ز تو شکوه ی بسیار سلیم
وای اگر مهر خموشی ز دهان برخیزد ۵