شماره ۳۸۷ - تا از قبول عشق، سخن بهره مند شد

تا از قبول عشق، سخن بهره مند شد
هر بیت ما کتابه ی طاق بلند شد ۱

دستی که بود شکوه ز کوتاهی اش مرا
آخر به صید چون تو غزالی کمند شد ۲

از چشم زخم فقر که عمرش دراز باد
کاشانه ام سیاه ز دود سپند شد ۳

ابر بهار بست ز سرچشمه آب را
زخمی که داشت جوی چمن، خشک بند شد ۴

همچون سپند، دانه ی ما آه می کشد
هرجا حدیث ابر بهاری بلند شد ۵

زخمی که عمر گشت مرا صرف آن سلیم
گفتم که دردمند شود، هرزه خند شد ۶