شماره ۳۸۱ - بی قراران گر ز کوی او برون گامی نهند

بی قراران گر ز کوی او برون گامی نهند
پیش پای خویشتن از نقش پا دامی نهند ۱

بیدلان را طاقت بوسیدن معشوق نیست
می روند از خود اگر لب بر لب جامی نهند ۲

گلرخان صدبوسه می بخشند و آن را نام نیست
این قدر منت چرا بر ما ز دشنامی نهند ۳

زاهدان صافی دلم گویند و رندان دردنوش
چون غلامان هر کجا رفتم مرا نامی نهند ۴

عشقبازان را نشان افسر شاهی سلیم
آن قدر نبود که سر بر پای خودکامی نهند ۵