شماره ۳۵۰ - بیخودی از گل روی تو کند بلبل صبح

بیخودی از گل روی تو کند بلبل صبح
گل شب بو شود از نکهت زلفت گل صبح ۱

چمن حسن تو از آب لطافت سبز است
بر رخت زلف بود تازه تر از سنبل صبح ۲

عمر ما صرف هواداری شمع و گل شد
گاه پروانه شامیم [و] گهی بلبل صبح ۳

جام عشرت منه از کف که خزان زود کند
نوبهار چمن عمر تو فصل گل صبح ۴

زلف شام غمم از بس بود آشفته سلیم
شانه گیر است ز آمیزش او کاکل صبح ۵