شماره ۳۲۹ - نشان هستی من چون حباب پیرهن است

نشان هستی من چون حباب پیرهن است
ز ضعف، بند قبای من آستین من است ۱

مکن ز سایه ی دیوار خویش ما را دور
که آشیانه ی ما چشم زخم این چمن است ۲

دلم به سینه ز آسیب نفس ایمن نیست
که گرگ یوسف ما را درون پیرهن است ۳

چگونه در صف مردان عشق پای نهی
که جان عزیز ترا چون چراغ بیوه زن است ۴

همیشه چشم بدی در قفای خود داریم
غبار قافله ی ما ز خاک راهزن است ۵

چو نیست نغمه ی سازی، شراب نتوان خورد
که نان خشک به از آب خشک حرف من است ۶

چه گنج ها که نثار سخن شهان کردند
اگر زمانه دگر شد، سخن همان سخن است ۷

سلیم، ذوق خموشی مرا ز کار انداخت
دلم ز قطع نفس همچو دلو بی رسن است ۸