شماره ۳۲۴ - به چشم همت من عرصه ی زمین تنگ است

به چشم همت من عرصه ی زمین تنگ است
گشاده است مرا دست و آستین تنگ است ۱

به جان رسیده ام از محرمان طره ی دوست
که عیش مور ز پهلوی خوشه چین تنگ است ۲

زبان ز عهده ی شکر تو چون برون آید؟
که بر بزرگی نام تو این نگین تنگ است ۳

در آستان تو عرض نیاز خواهم کرد
بساط سجده گشاد و مرا جبین تنگ است ۴

ز جوش سبزه ی خط شد تبسمش دلگیر
فغان که جای ز موران بر انگبین تنگ است ۵

چو موج آب روان گشت سوی پیشانی
در آستین تو از بس که جای چین تنگ است! ۶

به آن امید که گیرم سراغ طره ی او
همیشه خانه ام از جوش شانه بین تنگ است ۷

چو بارگاه سلیمان، بساط طبع سلیم
گشاده است، چه حاصل که این زمین تنگ است ۸