شماره ۳۰۳ - خوش نیست به اهل طلب ایام لئیم است

خوش نیست به اهل طلب ایام لئیم است
هرگاه که امیدی ازو نیست چه بیم است ۱

زان شعله که از طور دلم کرد تجلی
یک اخگر افروخته در دست کلیم است ۲

از پهلوی ما جای به مجنون نشود تنگ
صحرا به گشادی چو کف دست کریم است ۳

بر مور میفکن نظر از چشم حقارت
مو گرچه ضعیف است ولی جزو گلیم است ۴

در عشق تو مردن چو شکر خواب صبوحی
موقوف اجل نیست، که آن رسم قدیم است ۵

با همنفسان گفت شب از شور فغانم
دانید که این هرزه درا کیست؟ سلیم است! ۶