شماره ۲۳۲ - ز می ملاحظه زاهد مکن که این عیب است

ز می ملاحظه زاهد مکن که این عیب است
چو غنچه دست تو در قید آستین عیب است ۱

هوس ز وصل تو طرفی نمی تواند بست
به گرد خرمن گل طوف خوشه چین عیب است ۲

ز حسن ساخته نتوان فریب بلبل داد
سریش غنچه ی گل های کاغذین عیب است ۳

چو بخت نیست کسی را، چه کار آید عقل
سوار پا چو ندارد رکاب زین عیب است ۴

چو برق رفت به جاروب خوشه خرمن را
دگر منازعت مور و خوشه چین عیب است ۵

سلیم رفته ز کف اختیار من بیرون
نصیحت من دیوانه بعد ازین عیب است ۶