خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از مفاهیمی مانند شوریدگی، غم، عشق، انتظار و بی‌قراری سخن می‌گوید. شاعر از ناله‌های نی، دل‌های آشفتگی، وعده‌های فردا و غم‌های پنهان می‌گوید و با استفاده از استعاره‌هایی مانند «موج می» و «چشم زلیخا» به بیان احساسات درونی می‌پردازد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن به بلوغ فکری و احساسی نیاز دارد. همچنین، برخی از استعاره‌ها و اشارات تاریخی یا ادبی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.
شماره ۲۰۲ - آنکه در شور آورد شوریده حالان را می است
آنکه در شور آورد شوریده حالان را می است
ناله ی نی بر دل آشفتگان تیر نی است ۱
گر غمی داری، میی دارم که زنگ از دل برد
صیقل آیینه ی آشفتگان موج می است ۲
وعده ی وصل آن گل رعنا به فردا می دهد
هیچ کس اما نمی داند که آن فردا کی است ۳
ای جرس غافل مشو از خود که همچون رهزنان
کاروان مصر را چشم زلیخا در پی است ۴
پای در گل مانده در گیلان مرا، ورنه سلیم
در فراق ری دلم ویران تر از شهر ری است ۵
ناله ی نی بر دل آشفتگان تیر نی است ۱
گر غمی داری، میی دارم که زنگ از دل برد
صیقل آیینه ی آشفتگان موج می است ۲
وعده ی وصل آن گل رعنا به فردا می دهد
هیچ کس اما نمی داند که آن فردا کی است ۳
ای جرس غافل مشو از خود که همچون رهزنان
کاروان مصر را چشم زلیخا در پی است ۴
پای در گل مانده در گیلان مرا، ورنه سلیم
در فراق ری دلم ویران تر از شهر ری است ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۱ - دلا ز دام صفیری به گلستان بفرست
گوهر بعدی:شماره ۲۰۳ - دل بی لب او خراب خفته ست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
