شماره ۱۹۹ - شوق بی حد شد و رسوایی دل نزدیک است

شوق بی حد شد و رسوایی دل نزدیک است
جامه ام بس که دراز است، به گل نزدیک است ۱

داغ من هر که ببیند، جگرش می سوزد
آتش وادی من دور [و] به دل نزدیک است ۲

دیده و دل همه پر نقش رخ اوست مرا
راه بتخانه ی کشمیر و چگل نزدیک است ۳

دارد از جنبش مژگان سیاه تو خبر
دلم از بس به تو ای عهدگسل نزدیک است ۴

ترسم از بی خبری قتل مرا فاش کنی
دامنت سخت به این خون بحل نزدیک است ۵

صدق در طوف چو باشد، حرم و دیر یکی ست
کعبه دور است [و] خرابات به دل نزدیک است ۶

در محیط غم ایام شدی پیر سلیم
واقف از کشتی خود باش که گل نزدیک است ۷