شماره ۱۹۴ - از مشک چین مگو، که در آن زلف چین پر است

از مشک چین مگو، که در آن زلف چین پر است
برچین بساط سرمه که چشمش ازین پر است ۱

کردم اشاره ای به تو، عمری شد و هنوز
از برگ گل چو غنچه مرا آستین پر است ۲

آوازه ی جمال تو عالم گرفته است
همچون نگین ز نام تو روی زمین پر است ۳

بر دانه ای که مور برد، رشک می برند
در خرمنی که دامن صد خوشه چین پر است ۴

گرم ملامت است، سلیم آه و ناله چیست
یک دم خموش باش، دل همنشین پر است ۵