شماره ۶۸ - دلم به عشق هلاک است کینه خواهی را

دلم به عشق هلاک است کینه خواهی را
که دام عیش بود موج بحر ماهی را ۱

کسی که باخته نقد شباب را، داند
که گریه نیست عبث شمع صبحگاهی را ۲

گدای میکده آرد فرو چو شیشه ز طاق
به زیر پای نهد تخت پادشاهی را ۳

ز نسبت خط و خال تو برق چون لاله
درون دیده ی خود جا دهد سیاهی را ۴

خراب آنکه مرا خواهد از شراب کند
چو ابلهی ست که راند به آب ماهی را ۵

فغان ز چشم تو، آری پدر مرا می گفت
که ره به خانه مده چون کمان سپاهی را ۶

سلیم، قاتل ما صلح چون کند در حشر
چگونه ما نگذاریم دادخواهی را؟ ۷