شماره ۲۵ - فغان که سوخت جهان بهانه گیر مرا

فغان که سوخت جهان بهانه گیر مرا
چو صبح کرد به فصل شباب، پیر مرا ۱

ز موج خیزی دریای عشق، پنداری
که مورم و گذر افتاده بر حصیر مرا ۲

درین چمن نه چنان خفته ام که از غفلت
چو سبزه سردهد آب این جهان به زیر مرا ۳

نداشت حوصله منصور، جام عشق به من
اشاره کرد که از دست او بگیر مرا! ۴

چو شیشه ام به پیاله سری ست، پنداری
که داده دایه ی من با پیاله شیر مرا ۵

به سر فتیله ی داغم چو شمع روشن شد
گذشت یاد تو هرگاه در ضمیر مرا ۶

سلیم، یار فروشی عشق را نازم
که خاک بودم و بفروخت چون عبیر مرا ۷