خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر عاشقانه و توصیفی، با استفاده از تصاویر و استعاره‌های زیبا، به ستایش معشوق می‌پردازد. شاعر با اشاره به عناصر طبیعی مانند باد صبا، عنبر، زلف، مهر و ماه، و گل‌ها، زیبایی‌های معشوق را توصیف می‌کند. همچنین، در ابیاتی به مدح حیدر (امام علی) و پادشاه زمان اشاره شده است.

این شعر دارای مفاهیم عرفانی و استعاره‌های پیچیده است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر دشوار خواهد بود. همچنین، برخی از ابیات ممکن است نیاز به توضیح بیشتری داشته باشند که برای سنین بالاتر مناسب‌تر است.

مشاهده کامل

شماره ۱۲۵۶ - صبا تو نفخه ی عنبر در آستین داری

صبا تو نفخه ی عنبر در آستین داری
مگر عبور بر آن زلف عنبرین داری ۱

گرفته ای تو ز تاتار طره اش تاری
که تبت ختن چین در آستین داری ۲

بهر سپهر یکی کوکب درخشان هست
تو مهر و مه به رخ و زهره در جبین داری ۳

به برگ لاله پراکنده غالیه از خط
به زلف و سنبل بویا به یاسمین داری ۴

دهی پیام زنوشین لبت به اغیارم
فغان که زهر مذابم در انگبین داری ۵

هزار همچو سلیمان مسخر حکمت
چه نقش بود ندانم که در نگین داری ۶

تو خود به جنس بشر ای پسر نمی مانی
مگر سرشت ز حور و ملک عجین داری ۷

اگر تو سرو روانی چرا به برزن و کوی
و گر تو ماه چرا خانه در زمین داری ۸

به مدح حیدر و آشفته وش نوا سنجی
ز پادشاه زمان چشم آفرین داری ۹
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۲۵۵ - مردم دیده منی نور دو چشم مردمی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.