شماره ۱۱۶۹ - مه جبینان جهان خاک و تو خود افلاکی

مه جبینان جهان خاک و تو خود افلاکی
دو جهان زهر بکام من و تو تریاکی ۱

ناز اگر هست چمن تو چمن آرا بمثل
حسن اگر هست فلک تو فلک الافلاکی ۲

نشئه خیزد زمی و می زعنب آن از تاک
تاک از اصل برومند و تو اصل تاکی ۳

گفتمت دل مگر از دیده معنی نگرد
وه که در وهم نگنجی و پر از ادراکی ۴

گر چه نخجیر بفتراک ببندد صیاد
هم تو صیادی و هم آهو و هم فتراکی ۵

هوس آلوده شد ای عشق تو را دامن پاک
برفشان گرد هوس را که زفطرت پاکی ۶

چاکی ار در دلی افتد بشکیبد همه عمر
دل آشفته چه سانی که سراپا چاکی ۷

چون ترا میر عرب هست در آفاق پناه
چند در شکوه دلا از ستم اتراکی ۸