شماره ۱۱۳۶ - آفت عرصه خاکی و مه افلاکی

آفت عرصه خاکی و مه افلاکی
با چنین لطف که گوید که زآب و خاکی ۱

گر کست خواند پریزاد نه چندین عجب است
کادمیزاده ندیدیم بدین چالاکی ۲

دام کوته نظران چون شدی ایحلقه زلف
که بصید دل صاحب نظران فتراکی ۳

مرغ دل میطپد از حسرت یکنظره بخون
خنک آنسینه که از تیر نظر صد چاکی ۴

چکنی پرده نبیند بجز از حق بینت ‏
که تو زآلایش این نفس پرستاران پاکی ۵

میخوری خون دل خلق بدستان هر روز
بی مهابا صنما چند باین بیباکی ۶

چون دو مار سیه از هر طرف زلف نژند
ای لب لعل شکرخند مگر ضحاکی ۷

لعلت آن جوهر فردی که نگنجد در وهم
صف تو نتوانم که برون زادراکی ۸

جلوه یار تمنا چکنی آشفته
که بود آتش سینا و تو خود خاشاکی ۹