شماره ۷۲۶ - ما زازل رند و مست و باده پرستیم

ما زازل رند و مست و باده پرستیم
بر در میخانه الست بنشستیم ۱

سبحه و زنار را کمند بریدیم
توبه و پیمانه را بهم بشکستیم ۲

مغبچه گان می بکف زمزمه گویند
مژده که ما ماه آفتاب بدستیم ۳

سلسله زلف یارتا که کشیدیم
قید علایق زاین و آن بگسستیم ۴

زآتش مستی بسوخت خرمن هستی
دوست بدست آمد و زخویش برستیم ۵

مطرب مجلش مکش نوا که خرابیم
ساقی مهوش مده شراب که مستیم ۶

این خوشم آمد زقدسیان که بگفتند
عرش سریریم لیک پیش تو پستیم ۷

عاشق تو شبنم است و عشق تو خورشید
تهمت بیجا بما مبند که هستیم ۸

زلف تو آشفته را کمند جنون شد
تا که نگویند ما زبند تو جستیم ۹

شاهد بزم ازل خطیب سلونی
آنکه بعهد ارادتش زالستیم ۱۰

گرچه برآمد هزار دست بدستان
عهد بجز دست کردگار نبستیم ۱۱