شماره ۷۰۰ - مدتی بود که دور از در جانان بودم

مدتی بود که دور از در جانان بودم
دور از آن روح ران صورت بیجان بودم ۱

صرف شد عمر درازم همه در ظلمت هجر
خضر وش در طلب چشمه حیوان بودم ۲

زلفش ار سلسله برپای دلم ننهادی
همچو مجنون بجهان بی سر و سامان بودم ۳

خواستم بر تو شمارم غم ایام فراق
در شب وصل به تو واله و حیران بودم ۴

تا که بیمار غم عشق تو شد این دل زار
یعلم الله که اگر طالب درمان بودم ۵

وه که دستان خم زلف توام دست ببست
گر بمردی بمثل رستم دستان بودم ۶

اگرم اهرمن زلف تو نگرفتی دست
خاتم لعل تو بوسیده سلیمان بودم ۷

کعبه گو بازگشاید در رحمت بر من
که همه عمر بپا خار مغیلان بودم ۸

ای زلیخا تو زندانی خود باز بپرس
که چو یوسف بتک چاه زنخدان بودم ۹

گفتم ای صبح بناگوش چسانی بازلف
گفت عمریست بشب دست و گریبان بودم ۱۰

نکنم شکوه از آن زلف پریشان دیگر
من خود آشفته زآغاز پریشان بودم ۱۱