شماره ۶۸۴ - همه شب هم سفر باد سحرگاه شدم

همه شب هم سفر باد سحرگاه شدم
کز مه خرگهی خویشتن آگاه شدم ۱

تو نسیم سحری آگهیت هست زمن
که من سوخته ات شمع سحرگاه شدم ۲

گفتم از آه من این خیمه نیلی برپاست
ماه میگفت منش قبه خرگاه شدم ۳

تا مگر راه برم در خم آنزلف سیاه
خود زسر تا بقدم همروش آه شدم ۴

شیخ شد هم سفر و برد سوی صومعه ام
دو قدم همره او رفتم و گمراه شدم ۵

رنج کرمان دهدم صحبت اغیار بدل
همچو ایوب زدرد غمت آگاه شدم ۶

پاسبان کرد گمانم که سگ کوی ویم
بس که من در سر کویش گه و بیگاه شدم ۷

تا کجا خیمه زدی کت نبود نام و نشان
که زماهی بطلب بر زبر ماه شدم ۸

دین و دل داده پی عشق بتان آشفته
من چرا مشتری این غم جانکاه شدم ۹

سگ اصحاب رقیم ارچه بخود میبالد
فمر من این که علی را سگ درگاه شدم ۱۰