رباعی یک قالب شعری ایرانی چهارمصراعی است که مصراع سوم آن معمولاً بی‌قافیه است. این قالب دارای درون‌مایه‌های عارفانه، عاشقانه یا فلسفی بوده و برای بیان لحظه‌های کوتاه شاعرانه مناسب است. از شاعران نامدار رباعی می‌توان به خیام، عطار، مولوی و بابا افضل اشاره کرد. رباعی ارائه‌شده، بر اهمیت استفاده از فرصت‌های زندگی قبل از رسیدن مرگ تأکید دارد.

محتوا دارای مفاهیم فلسفی و نگاهی به مرگ است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد.