این متن بخشی از سخنان حضرت علی (ع) خطاب به عبدالله بن عباس است که پیش از جنگ جمل برای مذاکره با زبیر فرستاده شد. در این سخنان، حضرت علی (ع) به توصیف رفتار زبیر و طلحه پرداخته و هشدارهایی دربارهٔ آنها میدهد. همچنین، به یادآوری گذشته و تغییر رفتار زبیر اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم تاریخی و مذهبی است که برای درک کامل آن، نیاز به آگاهی از زمینهٔ تاریخی و مذهبی دارد. همچنین، برخی عبارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
روانشناسى طلحه و زبير
لاَ تَلْقَيَنَّ طَلْحَةَ با طلحه، ديدار مكن،
فَإِنَّكَ إِنْ تَلْقَهُ تَجِدْهُ كَالثَّوْرِ عَاقِصاً قَرْنَهُ زيرا در برخورد با طلحه، او را چون گاو وحشى مىيابى كه شاخش را تابيده و آماده نبرد است،
يَرْكَبُ اَلصَّعْبَ وَ يَقُولُ هُوَ اَلذَّلُولُ سوار بر مركب سركش مىشود و مىگويد، رام است.
وَ لَكِنِ اِلْقَ اَلزُّبَيْرَ بلكه با زبير ديدار كن
فَإِنَّهُ أَلْيَنُ عَرِيكَةً كه نرمتر است.
فَقُلْ لَهُ يَقُولُ لَكَ اِبْنُ خَالِكَ عَرَفْتَنِي بِالْحِجَازِ وَ أَنْكَرْتَنِي بِالْعِرَاقِ به او بگو، پسر دايى تو مىگويد: در حجاز مرا شناختى، و در عراق مرا نمىشناسى؟!
فَمَا عَدَا مِمَّا بَدَا چه شد كه از پيمان خود باز گشتى؟!.
قال السيد الشريف و هو عليهالسلام أول من سمعت منه هذه الكلمة أعني فما عدا مما بدا (جمله كوتاه «فما عدا ممّا بدا» براى نخستين بار از امام على عليه السّلام شنيده شده و پيش از امام از كسى نقل نگرديد).
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.